นักธุรกิจสาวเปิดใจเลิกตั้งเป้าหมายทั้งปี หลังพบว่าการไล่ตามความสำเร็จทำให้ “ห่างไกลจากตัวเอง”

การทำงานหนักขึ้นแต่รายได้ลดลง กลายเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตที่ทำให้ที่ปรึกษาธุรกิจมืออาชีพตัดสินใจทิ้งการตั้งเป้าหมายและเปิดประสบการณ์ใหม่ในการดำเนินชีวิต

เมื่อ Kim Witten ที่ปรึกษาธุรกิจและโค้ชมืออาชีพที่มีประสบการณ์เกือบ 5 ปี พบว่าตัวเองกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ขัดแย้ง คือ “แม้ทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม แต่กลับมีรายได้ลดลง” ประโยคนี้กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เธอตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน นั่นคือการใช้ชีวิตโดยไม่ตั้งเป้าหมายเลยสักข้อในปี 2025

ในปีที่ผ่านมา Kim พบว่าตัวเองไม่สามารถบรรลุเป้าหมายเกือบทุกข้อที่เคยวางไว้ ทั้งในด้านงาน ชีวิตส่วนตัว และการเงิน แทนที่จะกลับไปปรับเป้าหมายใหม่ เธอกลับเลือกทางที่แตกต่าง นั่นคือการไม่ตั้งเป้าหมายเลยสักข้อสำหรับทั้งปี 2025

การท้าทายแนวคิดเก่าในยุคที่เป้าหมายเป็นมาตรฐาน

ในสังคมปัจจุบันที่การตั้งเป้าหมายกลายเป็นมาตรฐานสากลของความสำเร็จ คนส่วนใหญ่มักรู้สึกผิดหากไม่มีเป้าหมายในชีวิต อย่างไรก็ตาม สำหรับ Kim การไม่มีเป้าหมายกลับเป็นการทดลองที่น่าสนใจ

“เมื่อ Productivity กลายเป็นภาระ เมื่อ To-Do List ไม่จบสิ้น และความสำเร็จที่เคยหวังกลับทำให้รู้สึกห่างไกลจากตัวเองมากขึ้นทุกที ดังนั้น ฉันจึงเลือกเปลี่ยนวิธีคิดแทนที่จะเปลี่ยนเป้าหมาย” Kim อธิบายถึงแรงบันดาลใจในการเริ่มต้นชีวิตแบบใหม่

การตัดสินใจนี้เป็นการท้าทายต่อระบบความคิดที่ว่าความสำเร็จต้องมาจากการวางแผนและการมีเป้าหมายที่ชัดเจน โดยเธอต้องการพิสูจน์ว่าชีวิตที่มีความหมายสามารถดำเนินไปได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเป้าหมายที่แน่นอน

เริ่มต้นปีใหม่ด้วยแนวคิด “ทำไปก่อน แล้วดูว่าจะไปถึงไหน”

แทนที่จะใช้เวลาวาง OKRs (Objectives and Key Results) หรือเปิดบอร์ด Trello เพื่อจัดลำดับความสำคัญของชีวิต Kim เริ่มต้นปี 2025 ด้วยแนวคิดเรียบง่ายที่ว่า “ทำไปก่อน แล้วดูว่าจะไปถึงไหน”

การเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลให้เธอลดการใช้เครื่องมือวัดผลต่างๆ เลิกอัปเดตตัวเลขรายได้อย่างสม่ำเสมอ และไม่วางเส้นทางแบบตายตัว ส่งผลให้เป้าหมายทั้งหมดกลายเป็นเพียง “หมุดหมายเล็กๆ ที่อยู่ลิบๆ ในขอบฟ้า” ไม่ใช่หัวใจของชีวิตอีกต่อไป

การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้หมายความว่าเธอหยุดทำงานหรือไม่มีทิศทางในชีวิต แต่เป็นการปรับเปลี่ยนมุมมองจากการมุ่งเน้นไปที่จุดหมายปลายทางเป็นการให้ความสำคัญกับกระบวนการและการเดินทาง

ความท้าทายในการอยู่กับระบบโดยไม่ถูกกลืน

แม้จะพยายามใช้ชีวิตแบบไม่ตั้งเป้าหมาย แต่ Kim พบว่าสังคมและโลกการทำงานยังคงผูกติดกับแนวคิดเรื่องเป้าหมายอย่างแยกไม่ออก การทำงานร่วมกับคนอื่นหรือการเข้าร่วมโครงการต่างๆ ยังคงต้องการความเข้าใจเรื่องทิศทางและเป้าหมาย

“การไม่มีเป้าหมายไม่ได้แปลว่าหลุดพ้นจากระบบ แต่คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับระบบแบบไม่ถูกกลืน” เธออธิบายถึงความท้าทายที่เผชิญ

ปัญหานี้ทำให้เธอต้องพัฒนาทักษะในการปรับตัวและการสื่อสารที่ชัดเจนมากขึ้น เพื่อให้สามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้จะไม่มีเป้าหมายที่ตายตัวก็ตาม

เปลี่ยนโฟกัสจากเป้าหมายสู่การเดินทาง

หนึ่งในการปรับเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดคือการเปลี่ยนโฟกัสจากการมองเป้าหมายเป็นการให้ความสำคัญกับ “การเดินทาง” โดยมีการเปลี่ยนแปลงหลายประการ

แทนที่จะเน้นผลลัพธ์ เธอหันไปให้ความสำคัญกับกระบวนการ แทนที่จะใช้เวลากับการวางแผนอย่างละเอียด เธอเลือกที่จะลงมือทำ และแทนที่จะใฝ่ฝันไปกับอนาคต เธอเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน

ตัวอย่างที่ชัดเจนของการเปลี่ยนแปลงนี้คือเรื่องการขอใบรับรองโค้ชระดับมืออาชีพ (PCC) จากองค์กรระดับโลก แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้ยื่นใบสมัครอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่รู้สึกกดดันเหมือนแต่ก่อน เพราะมั่นใจว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ทุกอย่างจะสำเร็จอย่างเป็นธรรมชาติและมีศักดิ์ศรี โดยไม่จำเป็นต้องวิ่งตามเวลา

การติดตามความรู้สึกแทนการวัดผล

แม้จะเลิกใช้เครื่องมือวัดผลแบบเดิม แต่ Kim ยังคงให้ความสำคัญกับการสังเกตตัวเอง เธอหันไปติดตามความรู้สึกและอารมณ์มากกว่าตัวเลขหรือสถิติ

เธอคอยสังเกตว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรหลังจากทำงานหนึ่งเสร็จ วิธีการนี้แตกต่างจากการจดบันทึกสถิติหรือตัวเลขที่มักสร้างความกดดันโดยไม่รู้ตัว การติดตามความรู้สึกช่วยให้เธอเข้าใจตัวเองมากขึ้นและตัดสินใจได้ดีขึ้นเกี่ยวกับสิ่งที่ควรทำต่อไป

วิธีการนี้ช่วยให้เธอพัฒนาสัญชาตญาณในการตัดสินใจและเรียนรู้ที่จะเชื่อใจตัวเองมากขึ้น แทนที่จะพึ่งพาข้อมูลภายนอกหรือมาตรฐานของผู้อื่น

พลังของการเปลี่ยนภาษาในการคิด

การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือการเปลี่ยนคำศัพท์ที่ใช้ในการคิดและการสื่อสার คำอย่าง “เป้าหมาย” “โปรดักทีฟ” และ “การทำให้ได้มากขึ้น” ถูกแทนที่ด้วยคำที่มีความหมายเชิงบวกมากกว่า

แทนที่จะพูดถึงเป้าหมาย เธอหันไปใช้คำว่า “การมีส่วนร่วม” แทนที่จะวัดความสำเร็จจากปริมาณงาน เธอมองหาความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นจาก “การได้ทำอะไรบางอย่างจนเสร็จ” และแทนที่จะไล่ตามผลลัพธ์ เธอให้ความสำคัญกับ “ความรู้สึกดีหลังลงมือทำ”

Kim เชื่อว่าภาษาคือเครื่องมือที่มีอำนาจในการควบคุมความคิด การเปลี่ยนคำที่ใช้สามารถปลี่ยนมุมมองและวิธีการมองชีวิตได้อย่างมีนัยสำคัญ การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ นี้ส่งผลให้เธอรู้สึกเบาใจและมีความสุขมากขึ้นในการดำเนินชีวิตประจำวัน

ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดจากการไม่มีเป้าหมาย

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือแม้จะไม่มีเป้าหมายรายปีหรือรายเดือนอย่างเป็นทางการ แต่ Kim กลับพบว่าชีวิตประจำวันของเธอกลับรู้สึก “เต็ม” และมีความหมายมากกว่าเดิม งานหลายชิ้นสำเร็จลุล่วงไปโดยไม่จำเป็นต้องมีแผนการที่ละเอียดยิบ

ชีวิตของเธอค่อยๆ เปลี่ยนผ่านสู่ความเรียบง่ายอย่างเป็นธรรมชาติ ความเครียดและความเหนื่อยล้าจากการรู้สึกว่า “ต้องประสบความสำเร็จ” ก็ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกสงบและความพึงพอใจที่แท้จริง

การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้หมายความว่าเธอขาดความทะเยอทะยาน แต่เป็นการปรับนิยามใหม่ของความสำเร็จให้สอดคล้องกับความต้องการและค่านิยมที่แท้จริงของตัวเอง

การสร้างสมดุลในโลกที่เน้นผลิตภาพ

แม้จะอยู่ในโลกที่ Productivity กลายเป็นเหมือนศาสนา และความสำเร็จถูกวัดจากจำนวนเป้าหมายที่สามารถพิชิตได้ แต่การทดลอง “อยู่โดยไม่มีเป้าหมาย” ของ Kim กลับช่วยให้เห็นมุมมองใหม่ของชีวิต

เธอค้นพบว่าสิ่งสำคัญในชีวิตอาจไม่ใช่การไปถึงจุดหมายปลายทาง แต่อยู่ที่การรู้สึกดีและการมีความสุขระหว่างทาง การมีชีวิตที่มีคุณภาพไม่จำเป็นต้องมาจากการบรรลุเป้าหมายทุกข้อ แต่มาจากการอยู่กับปัจจุบันและการให้คุณค่ากับกระบวนการ

ประสบการณ์นี้ทำให้เธอเข้าใจว่าเมื่อความสำเร็จไม่จำเป็นต้องมีสูตรสำเร็จที่ตายตัว บางครั้งการหยุดวิ่งตามเป้าหมายก็อาจเป็นทางลัดที่พาไปเจอคำตอบที่แท้จริงของชีวิต

คำแนะนำสำหรับผู้ที่สนใจลองใช้ชีวิตแบบไร้เป้าหมาย

Kim ไม่ได้ต้องการชวนให้ทุกคนทิ้งเป้าหมายทั้งหมด แต่เธอต้องการเชิญชวนให้ทุกคนกลับมาสำรวจและทบทวนเป้าหมายที่ตัวเองวางไว้ เพื่อดูว่าเป้าหมายเหล่านั้นยังคง “เติมเต็มชีวิต” อยู่หรือเป็นเพียงแค่ “เติมงานให้ล้นมือ” เท่านั้น

การตระหนักถึงความแตกต่างนี้เป็นก้าวแรกที่สำคัญในการปรับปรุงคุณภาพชีวิต เป้าหมายที่ดีควรเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ชีวิตมีความหมายมากขึ้น ไม่ใช่เป็นภาระที่ทำให้เหนื่อยล้าและเครียด

สำหรับผู้ที่สนใจจะลองใช้ชีวิตแบบไม่มีเป้าหมาย Kim แนะนำให้เริ่มต้นด้วยการลดความถี่ในการตรวจสอบเป้าหมาย ลดการใช้เครื่องมือวัดผล และเพิ่มการสังเกตความรู้สึกของตัวเอง

ข้อจำกัดและการปรับใช้อย่างเหมาะสม

อย่างไรก็ตาม Kim ยอมรับว่าการใช้ชีวิตแบบไร้เป้าหมายอาจไม่เหมาะสมกับทุกคนหรือทุกสถานการณ์ วิธีการนี้อาจเหมาะสมที่สุดสำหรับช่วงเวลาที่สมองต้องการพักผ่อนจากการวางแผนและควบคุมอย่างเข้มงวด และหัวใจต้องการเวลาในการฟังเสียงของตัวเองอีกครั้ง

สำหรับผู้ที่มีหน้าที่ความรับผิดชอบที่สูง มีคนอื่นพึ่งพา หรืออยู่ในสายงานที่ต้องการการวางแผนที่แม่นยำ การไม่มีเป้าหมายอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่เหมาะสม

การประยุกต์ใช้แนวคิดนี้จึงควรทำอย่างรอบคอบและเหมาะสมกับสถานการณ์ของแต่ละบุคคล อาจเริ่มต้นด้วยการปรับลดความเข้มงวดของเป้าหมาย หรือการให้ความยืดหยุ่นมากขึ้นในการบรรลุเป้าหมาย

บทเรียนสำคัญจากการทดลองใหม่

ประสบการณ์ของ Kim สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของการตั้งคำถามกับสิ่งที่เราถือว่าเป็น “ความจริง” ในชีวิต การที่เราคิดว่าการมีเป้าหมายเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความสำเร็จอาจเป็นเพียงความเชื่อที่ถูกปลูกฝังโดยสังคม แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงสำหรับทุกคน

การทดลองนี้ยังแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการฟังเสียงภายในและการให้ความสำคัญกับสุขภาพจิตและความรู้สึกของตัวเอง แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่ตัวเลขและผลลัพธ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว

อีกบทเรียนสำคัญคือการที่ความสำเร็จสามารถมีหลายนิยาม และแต่ละคนมีสิทธิ์ที่จะกำหนดความหมายของความสำเร็จสำหรับตัวเองตามที่รู้สึกว่าเหมาะสมและมีความสุข

อนาคตของการใช้ชีวิตแบบใหม่

เมื่อถามถึงแผนในอนาคต Kim ตอบด้วยรอยยิ้มว่าเธอยังคงใช้ชีวิตแบบไม่วางแผนต่อไป โดยให้ชีวิตพาไปตามทิศทางที่เป็นธรรมชาติ แต่จะคอยสังเกตและปรับตัวตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป

เธอหวังว่าประสบการณ์ของเธอจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ กล้าที่จะทดลองและค้นหาวิธีการใช้ชีวิตที่เหมาะสมกับตัวเอง แทนที่จะปฏิบัติตามแบบแผนที่สังคมกำหนดไว้โดยไม่ได้คิด

ประสบการณ์ของ Kim Witten อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงวิธีคิดเกี่ยวกับความสำเร็จและการวางเป้าหมายในสังคมไทย โดยเฉพาะในหมู่คนรุ่นใหม่ที่เริ่มตั้งคำถามกับค่านิยมแบบเดิมและมองหาทางเลือกใหม่ในการดำเนินชีวิต

การทดลองนี้แสดงให้เห็นว่าความสุขและความสำเร็จในชีวิตสามารถเกิดขึ้นได้หลากหลายรูปแบบ และสิ่งสำคัญที่สุดคือการค้นหาวิธีที่เหมาะสมและยั่งยืนสำหรับตัวเราเอง